|
183 - استغفار
ربيع بن صبيح گويد: مردى نزد حسن بصرى آمد و گفت : از قحطى به تو شكايت مى كنم ،
حسن گفت : استغفار كن (طلب آمرزش از خدا كن ).
ديگرى نزد او آمد و از فقر و تهيدستى شكايت كرد، در جواب گفت : استغفار كن .
سومى آمد و به او گفت : دعا كن خدا به من پسرى عنايت كند در پاسخ گفت : استغفار كن
.
ما به حسن گفتيم : همه نزد تو آمدند و هر كس حاجت خاصى داشت ولى تو در پاسخ همه يك
جواب (استغفار كن ) دادى ؟!.
در پاسخ گفت : اين پاسخ را از خودم نساختم ، بلكه از قرآن در مورد داستان حضرت نوح
(عليه السلام ) دريافتم كه نوح (عليه السلام ) به قوم خود گفت : استغفروا ربكم انه
كان غفارا، يرسل السماء عليكم مدرارا، و يمددكم باموال و بنين
(244)
از پروردگارتان طلب آمرزش كنيد كه او بسيار آمرزنده است (در نتيجه ) بارانش را بر
شما مى فرستد و شما را با مالها و فرزندان يارى مى نمايد
(245)
به اين ترتيب از اين آيات بدست مى آوريم كه توبه و استغفار و بازگشت به سوى خدا
پايه و مايه اصلى نعمتهاى الهى است و بلعكس فراموش كردن خدا موجب سلب نعمت مى شود.
|
